WERKWEEK 2007
   Vol goede moed en werklust kwamen 25 deelnemers uit Europa naar het museum om van 21 tot 28 juli te helpen bij het documenteren van de rotstekeningen in Tanum. 4 mensen uit Zweden, 6 Denen, 2 Noren, 5 Duitsers, 2 Fransen en 6 Nederlanders. Het museum werd bemand door Marijke, de zevende Nederlander. Jammer dat Rik en Koen zich moesten afmelden, anders waren we met z’n negenen geweest. Voor velen was het een vrolijk wederzien van oude bekenden, maar ook de “nieuwelingen” werden hartelijk verwelkomd en meteen opgenomen in de groep. Tijdens de traditionele Bohuslänse streekmaaltijd (aardappelen met Löksill, zoet-zuur-zoute haring met ui, je moet er even aan wennen maar het is echt lekker, knäckebröt met kaas en koffie toe) stelde iedereen zich voor en kregen we de eerste instructies. ’s Avonds gingen we naar Kalleby-Hagarna, de beroemde rots met de lurespelers. Boven de rots op de berg kregen we een goede indruk hoe het er in de Bronstijd moet hebben uitgezien: De akkers van nu stonden toen onder water. Het waren fjorden en inhammen met rotseilanden. Langs de toenmalige oevers en op de eilanden vinden we in dit gebied tientallen rotstekeningen. Terug gekomen op de rotstekening werd de generator gestart en werd de tekening met strijklicht beschenen. Voor de nieuwe deelnemers een enorme verrassing, want je ziet opeens alles. Maar ook voor de oude rotten is het iedere keer weer geweldig mooi. Alle drie de panelen heeft men dit jaar vrij gelegd. Het beschermende isolatiemateriaal had toch niet het resultaat zoals gehoopt was. De zure regen kruipt onder de afdekking en tast de rots toch aan. Na 10 jaar konden we dus ook T 249 met de “slangenboot” en T 250 met o.a. de boot met peddelaar weer zien. Er werd natuurlijk druk gefotografeerd.
Zondagochtend gaf Gerhard Milstreu een altijd weer boeiende introductie over rotstekeningen en ’s middags bezochten we een paar “toeristenrotsen”, Fossum met Balken en daarna Litsleby. Daarna kregen we een demonstratie van Gerhard over het frotteren en inschilderen op Hagarna. Ellen legde uit hoe de protocollen geschreven moeten worden. Terwijl ze dat deed schilderde Gerhard een stukje van T 248 in. Wat kan die man dat goed! Het is een zeer ingewikkelde tekening omdat de figuren over elkaar heen gemaakt zijn in verschillende periodes.

Gerhard schildert T 248 in

 

’s Avonds had iedere groep naar zijn rots moeten gaan om die met strijklicht te bekijken, maar …………. het begon te regenen! Maandag kregen we de lezing van Ulf Bertilsson. En het regende ………. duimen draaien dus. Dinsdag werd het droog. Dus gingen we ‘s middags als een haas naar de rotsen. Mijn groep had een rots in Kalleby-Västergården gekregen, waar ik in 1997 al eens op gewerkt had. We zochten de figuren en begonnen te frotteren toen ……… begon het te regenen! Snel de zaak afgedekt met plastic folie in de hoop dat de bui van korte duur zou zijn. Maar dat was ijdele hoop.

 

 

Wij proberen de rots en onszelf droog te houden.

 

Frottages op T 418

Woensdagochtend zijn we direct na de lezing van Jan-Gunnar Lindgren naar de rots gegaan want het was warempel opgeklaard. Gelukkig was onze T 418 niet al te groot, zodat de 14 frottages snel gemaakt waren. We zijn meteen gaan inschilderen. We verloren geen tijd met eten koken door snel een hapje in een wegrestaurant te gebruiken. We werkten door tot tegen 11 uur ’s avonds, zodat we ook de figuren nog met strijklicht konden bekijken. Het mooiste figuur is wel het links om gaande zonnepaard boven een boot. (zie mijn boekje “De zon op de rotsen”).

 

 

 

 

 

Het zonnepaard van T 418

 

De andere drie groepen werkten ook in Kalleby. Ellen had de drie rotsen van Hagarna op het programma staan. Na de regen stroomde het water echter over 248, zodat ze door snel werken alleen 249 en 250 die woensdag nog kon inschilderen. De grote rots met de lurespelers zal moeten wachten tot volgend jaar.

 

T 249 met de “slangenboot”

 

T 250 met de peddelaar.

 

     Stefan en Anette werkten met hun groepen op T 408 en 409, een flink stuk lopen naar het bos achter de boerderij van Hagarna. Het zijn twee grotere panelen die vlak bij elkaar liggen. Beide rotsen hebben veel figuren. Gelukkig konden er van 408 nog goede foto’s gemaakt worden. Van 409 liep de kalk door de nattigheid toch wel uit.

 

 

 

 

 

 

 

 

                                Veel figuren op T 408

 

 

De grote man van T 409.
Hij staat boven een acrobaat.
 

 

    Die woensdag was de enige dag van de werkweek dat we op de rotsen konden werken, want de rest van de tijd regende het. Erg sneu voor de mensen die hun vakantie en vaak lange reizen er voor over hadden om ons te helpen. Nog erger in deze bijna verloren week is het voor het documentatiewerk. Dat moet nu weer een jaar wachten.
    Er waren nog een aantal lezingen, zoals die van Sigrid Gundersen over rotstekeningen in Noorwegen, van Prof. Jarl Nordbladh en Johan Ling, beide van de universteit Göteborg. Elena Hegly-Delfour uit Parijs liet ons veel mooie foto’s zien uit de Franse grotten (Steentijd) en Margrit Riedel vertelde over goudvondsten.
 

 

    Vrijdag was het traditionele jaarfeest met de buurtbewoners, dat nu binnen gevierd moest worden. De grill stond buiten onder een party-tent. De ereketen van barnsteen was dit jaar voor Ellen, na 10 jaar trouwe dienst (eigenlijk waren het er 11) zeer verdiend.

    Dankzij zorgvuldig afdekken met plasticfolie was het zaterdag toch mogelijk een paar werkvelden te bezoeken.



De deelnemers bezoeken een van de rotsen.
 

 

In de week hierna knapte het weer op. Wij wilden graag nog iets doen en gingen naar Ryk om nog twee kleine rotsjes te documenteren. Bij het schoonmaken van T 217:1 en :2 kwamen er echter steeds meer figuren tevoorschijn, zelfs tot onder de wortels van een boom. In plaats van de geschatte 6 frottages werden het er 14 op iedere rots. Het werd dus drie dagen werk, maar we zijn blij dat we het hebben kunnen doen.

 

 

T 217:1 in Ryk. Helemaal links is de boot onder de boomwortel.

 

 

 

 

 

T 217:2. De vijf boten en het zonnerad hebben we nieuw gevonden.

 

 

    Ik hoop niet dat iemand zich heeft laten ontmoedigen door de weergoden van dit jaar. Het is nog nooit gebeurd dat er twee slechte zomers na elkaar geweest zijn. Volgend jaar wordt het dus gegarandeerd mooi weer. Dan gaan we moedig verder!
De werkweken zijn steeds in de laatste week van juli en zijn toegankelijk voor iedereen die meer van de rotstekeningen wil weten dan de gewone toerist. Voorkennis is niet nodig, alleen enthousiasme en werklust. Wie meer wil weten klikt op dit info.

 

    Med vänlig hälsning!
    Jurri Jurriaanse